Klacz arabska ze źrebakiem
Koń czystej krwi arabskiej – jedna z podstawowych
ras koni gorącokrwistych,
uważana często za kwintesencję piękna konia.[potrzebne źródło] Konie arabskie pojawiły się na
Półwyspie Arabskim co najmniej 2500 lat temu.
Konie arabskie są bardzo wytrzymałe, niewymagające w hodowli i szybkie w
galopie. Na długich dystansach nie mają sobie równych. Są inteligentne, wrażliwe i przywiązane do człowieka. "Araby" to konie o żywym
temperamencie, lecz zawsze posłuszne. Koni tej rasy używano w
hodowli wielu innych ras. Jest to najstarsza na świecie rasa hodowanych obecnie koni.
Oznaczenie symboliczne rasy: "oo". W stajniach napisy na tabliczkach imienia są niebieskie.
Pokrój
Koń bardzo szlachetny i elegancki, o lekkiej budowie ciała. Jego
sylwetkę można wpisać w kwadrat. Mała, sucha głowa o profilu szczupaczym
(wklęsłym) lub prostym. Nogi są suche i doskonałej jakości, choć
zdarzają się lekkie wady postawy, a łopatki nie zawsze są idealne. Zad
jest krótki i poziomy, ogon wysoko osadzony i noszony z
charakterystyczną odsadą.
Kopyta są twarde i wytrzymałe. Wysokość tych koni wynosi 145 – 155 cm. Występują wszystkie
maści
podstawowe, z wyjątkiem srokatej. Najczęściej konie te są siwe, gniade i
kasztanowate, bardzo rzadko kare. Szlachetności koniowi dodaje długa
łabędzia szyja i piękna głowa z szeroko rozwartymi nozdrzami
[1].
Chody tych koni są bardzo lekkie. Galop jest szybki i wytrzymały,
kłus bardzo szlachetny, jak gdyby koń unosił się w powietrzu.
Stęp bywa zbyt krótki
[1].
Typy
Wyróżnia się kilka typów konia arabskiego, spośród których trzy najbardziej znane to:
- Kuhailan – typ najsilniejszy, kiedyś używany jako koń bojowy
lub użytkowy – gniady lub skarogniady, z mocną szyją, stosunkowo duża
głową i często bez wklęsłego ("szczupaczego") profilu (który bywa
uważany przez laików za cechę wyróżniającą konie arabskie).
- Saklavi – to koń o wyglądzie najbliższym powszechnym
wyobrażeniom konia arabskiego. Sylwetka szczupła, budowa lekka, głowa o
charakterystycznej wklęsłości i dużych nozdrzach. Maść często siwa, choć
zdarzają się inne. Dawniej używany do pokazów, spacerów i jako koń dla
dam. Wbrew pozorom jest to koń o wielkiej dzielności i wytrzymałości
(jak wszystkie konie arabskie). Jest jednak drobniejszy od kuhailana, niższy i słabszy. Saklavi bywa najczęściej modelem do zdjęć koni arabskich.
- Munighi – koń o skośnej łopatce, długich kończynach, dłuższej
i węższej głowie o prostym profilu. Maść zwykle kasztanowata. Typ
bardzo wytrzymały, szybki na krótkich dystansach (pozostałe konie
arabskie najbardziej cenione są na dystansach długich i bardzo długich).
Istnieje też kilka innych typów, znanych lepiej w Arabii, np.:
Hadban,
Hamdan i
O'Bajan[1].
Legenda
Według legendy pochodzi od pięciu klaczy
Mahometa o imionach:
Saklavi,
Kuhailan,
O'Bajan,
Hadban i
Hamdani, które usłuchały wezwania
proroka, gdy odwołał je od wodopoju. Prorok wzywał swoich wyznawców do starannej hodowli koni i dobrego traktowania zwierząt.
Hodowla
Rejon hodowli konia arabskiego rozciąga się od
Afryki Północnej porzez
Półwysep Arabski aż do
Iranu. W
Europie konie te hoduje się głównie w
Polsce,
Francji,
Niemczech i
Anglii. Hodowla konia arabskiego jest też popularna w
USA. Problemami hodowli tej rasy zajmuje się World Arabian Horse Organization (WAHO)
[1].
Obecnie w hodowli koni arabskich w Polsce, prym wiodą trzy państwowe stadniny: Stadnina Koni
Janów Podlaski,
Stadnina Koni Michałów oraz
Stado Ogierów Białka. Coraz więcej utytułowanych koni pojawia się u hodowców prywatnych.
Historia hodowli w Polsce (Janów Podlaski)
Hodowla koni arabskich w Polsce rozpoczęła się na początku
XVIII wieku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w
1918 roku niewiele pozostało ze słynnych stadnin
białocerkiewskich i innych
kresowych. Ceniony przez znawców dorobek polskich hodowli z lat
1778–
1918 prawie w całości został zniszczony. Celem Polaków w następnych latach zostało odtworzenie tych osiągnięć
[potrzebne źródło].
"
Konie czystej krwi arabskiej, których hodowla w Polsce ma ponad
200-letnią tradycję, były już w XIX wieku sprzedawane do różnych krajów
europejskich"
[2].
"
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, ówczesne Ministerstwo
Rolnictwa wszystkie konie uratowane z działań wojennych, z różnych
źródeł i różnych ras, rokujące nadzieje, że mogą być materiałem
hodowlanym potrzebnym do odbudowy hodowli koni w Polsce, gromadziło w
Janowie Podlaskim. Budynki i inne urządzenia były zniszczone, lecz
pozostało bogate zaplecze w postaci łąk i pastwisk. Po odbudowie stajen i
reorganizacji hodowli koni w Polsce, w Janowie Podlaskim pozostały
konie czystej krwi arabskiej i półkrwi angloarabskiej"
[2].
W
latach 30. XX wieku konie sprzedawano także do USA
[2].
II wojna światowa
przyniosła stadninie wielkie straty. Podczas ewakuacji stadniny
większość koni padła, uciekła lub została rozkradziona. Dzięki tym
okazom, które udało się odzyskać, ponowiono próbę odbudowy stadniny. W
roku
1944 hodowla została przeniesiona do
Niemiec, dzięki czemu mogły przeżyć najcenniejsze konie. W roku
1946 konie powróciły do Polski, do Janowa powróciły w roku
1950. W
1960 stadnina w Janowie wznowiła sprzedaż koni za granicę, głównie do USA. Od roku
1969
na terenie stadniny organizowane są aukcje dla kupców zagranicznych, na
których sprzedaje się konie z najważniejszych ośrodków hodowlanych w
Polsce
[2].
Wykorzystanie
Poza klasycznym pięknem, które reprezentuje koń arabski[potrzebne źródło],
jest to również koń użytkowy. W przeszłości używany był jako koń
bojowy, umożliwiał wojownikom pokonywanie dużych dystansów. Pomimo
lekkiej budowy, bywał wykorzystywany nawet jako koń roboczy. Obecnie
przoduje w dyscyplinie rajdów długodystansowych, wyścigów czy w klasach
"pleasure" (w
rekreacji). Coraz więcej koni arabskich pojawia się w klasach
western, w
ujeżdżeniu i
skokach. Są to bowiem konie bardzo wszechstronne, inteligentne oraz chętne do nauki i pracy.
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Przypisy
